یک کارشناس امنیت سایبری در گفتوگو با «دیدگاه امروز» تاکید کرد:
امنیت سایبری بدون اتصال جهانی ممکن نیست/ قطع اینترنت شاید در کوتاهمدت یک اقدام کنترلی باشد اما در بلندمدت نه/راهکار دستیابی به امنیت دیجیتال واقعی
بسیاری از سامانههای امنیتی برای دریافت بهروزرسانی، پایگاه داده تهدیدها و وصلههای امنیتی به اینترنت جهانی وابسته هستند و اگر این ارتباط برای مدت طولانی قطع شود، سیستمها آسیبپذیر میشوند.
به گزارش دیدگاه امروز، از نهم اسفندماه سال گذشته تا به امروز ۱۲ هفته از قطعی اینترنت بینالمللی در کشور میگذرد؛ موضوعی که به یکی از مهمترین دغدغههای اجتماعی، اقتصادی و حتی روانی جامعه تبدیل شده است و نه تنها زندگی روزمره مردم، بلکه تمام ابعاد زندگی را با مشکلات جدی مواجه کرده است. چندروز پیش سخنان ستار هاشمی، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات، که صراحتا اعلام کرد:«امروزه واقعا زندگی بدون دسترسی آزاد به ارتباطات میسر نیست» روزنه امیدی در دل جامعه انداخت.
هرچند این سخنان در حالی مطرح میشود که طی سالهای اخیر و در مقاطع مختلف از جمله اعتراضات دیماه، رخدادهای امنیتی و حتی در جریان جنگ ۱۲ روزه ، اینترنت بینالمللی در کشور با محدودیت یا قطع گسترده مواجه شد. آنجا بود که دولتیها و برخی مسئولان اظهار داشتند که تصمیمگیری در این حوزه صرفاً در اختیار دولت نیست و نهادهای امنیتی نقش اصلی را ایفا میکنند.
در هفتههای گذشته نیز رئیسجمهور پزشکیان به عنوان رئیس شورای عالی امنیت ملی، از پیگیری برای بازگشت شرایط عادی اینترنت سخن گفت اما همچنان محدودیتها ادامه دارد و دلیل اصلی آن «ملاحظات امنیتی» عنوان میشود. با این حال، مسالهای که افکار عمومی را با ابهام مواجه کرده، نبود توضیح روشن و شفاف درباره ابعاد این تهدیدات است. بسیاری از مردم میپرسند دقیقا کدام بخش از اینترنت یا چه نوع دسترسی، تهدید امنیتی محسوب میشود و چرا هیچ گزارش روشنی در اینباره منتشر نمیشود؟
چرا فیلترینگ و قطع اینترنت امنیت دیجیتال نمیسازد؟
در شرایط فعلی، استفاده از برخی پیامرسانها و پلتفرمهای داخلی مانند روبیکا، بله و ایتا بهعنوان جایگزین معرفی میشود. پلتفرمهای که به دلیل ضعف زیرساخت، محدودیت امکانات و کیفیت پایین خدمات، نتوانستهاند نیازهای واقعی جامعه را پاسخ دهند. بسیاری از کسبوکارهای آنلاین، تولیدکنندگان محتوا و فعالان رسانهای نیز همچنان برای ادامه فعالیت حرفهای خود نیازمند دسترسی پایدار به اینترنت جهانی هستند.
از سوی دیگر، فروش اینترنتهای موسوم به «پرو» یا دسترسیهای خاص با قیمتهای بالا و همچنین گسترش بازار خرید و فروش VPN و کانفیگهای گرانقیمت، به شکلگیری نوعی احساس تبعیض در جامعه دامن زده است. در حالی که بخشی از مردم به اینترنت آزادتر دسترسی دارند، گروه بزرگی از کاربران ناچارند برای انجام امور عادی روزمره هزینههای اضافی پرداخت کنند؛ مسالهای که به تدریج مفهوم «اینترنت طبقاتی» را در افکار عمومی تقویت کرده است.
درهمین راستا کارشناسان حوزه امنیت سایبری معتقدند قطع اینترنت جهانی اگرچه ممکن است در کوتاهمدت برخی تهدیدهای خارجی را کاهش دهد ولی نمیتواند راهکاری دائمی و حرفهای برای حفظ امنیت دیجیتال کشور باشد.
با قطع طولانیمدت اینترنت جهانی احتمال نفوذ افزایش پیدا میکند
در این راستا، یک کارشناس امنیت سایبری در گفتوگو با «دیدگاه امروز» میگوید: «قطع اینترنت جهانی میتواند در برخی شرایط خاص بهطور موقت بخشی از تهدیدهای سایبری را کاهش دهد اما کارشناسان Cybersecurity معتقدند این روش یک راهحل پایدار و حرفهای برای امنیت سایبری نیست».
وی تصریح کرد: وقتی ارتباط با اینترنت بینالمللی قطع میشود، بعضی حملات خارجی مانند «حملات DDoS» نفوذ از راه دور یا انتشار سریع بدافزارها ممکن است کمتر شوند، زیرا مسیر ارتباط مهاجمان با شبکه داخلی محدود میشود؛ ولی در مقابل، این اقدام مشکلات مهمی هم ایجاد میکند.
این کارشناس امنیت سایبری گفت: بسیاری از سامانههای امنیتی برای دریافت بهروزرسانی، پایگاه داده تهدیدها و وصلههای امنیتی به اینترنت جهانی وابسته هستند. اگر این ارتباط برای مدت طولانی قطع شود، سیستمها قدیمی و آسیبپذیر میشوند و احتمال نفوذ افزایش پیدا میکند. همچنین تیمهای امنیتی دسترسی خود را به ابزارها، سرویسهای ابری و «اطلاعات جهانی تهدیدات سایبری» از دست میدهند.
وی افزود: سازمانهایی مانند Cybersecurity and Infrastructure Security Agency و Internet Society تاکید میکنند که امنیت واقعی از طریق تقویت زیرساختها، آموزش، رمزنگاری، بهروزرسانی مداوم و مدیریت حرفهای شبکه بهدست میآید، نه لزوما با قطع ارتباط جهانی. به همین دلیل، بسیاری از متخصصان معتقدند قطع اینترنت شاید در کوتاهمدت یک اقدام کنترلی باشد اما در بلندمدت میتواند حتی سطح امنیت دیجیتال را کاهش دهد.
به هر ترتیب نهادهای بینالمللی فعال در حوزه امنیت سایبری نیز بارها اعلام کردهاند که امنیت پایدار از مسیر تقویت زیرساختها، ارتقای دانش فنی، بهروزرسانی مستمر سامانهها و مدیریت حرفهای شبکه حاصل میشود، نه لزوما از طریق قطع ارتباط با اینترنت جهانی؛ آنهم در شرایطی که به نظر میرسد جامعه بیش از هر زمان دیگری نیازمند شفافیت، گفتوگوی صریح با افکار عمومی و ارائه راهکارهایی متوازن است. راهکارهایی که هم دغدغههای امنیتی کشور را در نظر بگیرد و هم باعث آسیب بیشتر به زندگی مردم، اقتصاد دیجیتال و آینده فناوری در کشور نشود.
دیدگاهتان را بنویسید